Therapiepraktijk A.V.O.

De praktijk voor integratieve psychotherapie, counseling en training in Den Haag.

Inspiratie

Hier vindt u verschillende teksten ter inspiratie en overdenking, die u wellicht kunnen ondersteunen in uw proces.

  1. De parabel van de vlinder
  2. The invitation (Oriah)
  3. Ons licht laten schijnen (Nelson Mandela)
  4. Vraag en het wordt gegeven
  5. De cirkel van het beeld
  6. Indianenverhaaltje
  7. Vriendelijkheid (Marcel Ploem)
  8. Het leven (Moeder Theresa)
  9. Een klein verrijzenisverhaal (Henri Nouwen)
  10. Ontmoeten (Niek Stolk)
  11. Heb elkander lief (Kahil Gibran)
  12. Kinderen... (Kahil Gibran)
  13. Geven (Kahil Gibran)
  14. Toen ik mezelf begon lief te hebben... (Charlie Chaplin)
  15. Smile (John Turner & Geoffrey Parsons)

De Parabel van de Vlinder

Een man had eens een cocon van een vlinder gevonden. Op een dag verscheen er een kleine opening in de cocon. De man keek urenlang toe hoe de vlinder moeizaam zijn kleine lichaam uit de cocon probeerde te wurmen. Na verloop van tijd leek het er op of er niets meer gebeurde. Naar het scheen had de vlinder al zijn kracht gegeven om zich uit de cocon te bevrijden, maar hij bleek niet bij machte verder dan halverwege te komen.

Om de vlinder een handje te helpen, pakte de man een schaartje en knipte voorzichtig het belemmerende stukje van de cocon af zodat de vlinder zonder verdere obstakels naar buiten kon komen. Inderdaad kwam de vlinder nu met gemak naar buiten, maar nu bleek dat zijn lichaampje er opgezwollen uitzag en dat zijn vleugels erg klein en in elkaar geschrompeld waren.

De man bleef naar de vlinder kijken omdat hij verwachtte dat nu ieder moment de vleugels van de vlinder zich zouden ontvouwen en dat na verloop van tijd het lichaampje normale proporties zou aannemen. Dit gebeurde echter niet. De vlinder moest de rest van zijn leven kruipend doorbrengen met een gezwollen lichaam en verdroogde vleugels. Hij zou nooit kunnen vliegen.

Wat de man met zijn goede bedoelingen in de haast niet had begrepen, was dat de belemmerende cocon, en de strijd die er voor nodig was voor de vlinder om zich door het kleine gaatje naar buiten te wurmen nodig was. Op deze manier kon vloeistof van het vlinderlichaam naar de vleugels gebracht worden zodat deze klaar zouden zijn om mee weg te vliegen zodra de vlinder zich van de cocon zou hebben ontdaan.

Dit verhaal van de vlinder illustreert dat soms in het leven een worsteling, een moeilijke periode, een crisis onvermijdelijk is, zelfs nodig is en zo kan leiden tot groei.

Wist u trouwens dat 'crisis'  (afkomstig van het oud griekse werlwoord krinomai) ook 'groei' betekent.......het moment waarop er een beslissing mag worden genomen die van grote invloed is op de toekomst....

The invitation van Oriah

It doesn’t interest me what you do for a living.
I want to know what you ache for
and if you dare to dream of meeting your heart’s longing.

It doesn’t interest me how old you are.
I want to know if you will risk looking like a fool
for love
for your dream
for the adventure of being alive.

It doesn’t interest me what planets are squaring your moon . . .
I want to know if you have touched the centre of your own sorrow
if you have been opened by life’s betrayals
or have become shrivelled and closed
from fear of further pain.

I want to know if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it.

I want to know if you can be with joy
mine or your own
if you can dance with wildness
and let the ecstasy fill you to the tips of your fingers and toes
without cautioning us to be careful be realistic
remember the limitations of being human.

It doesn’t interest me if the story you are telling me is true.
I want to know if you can disappoint another to be true to yourself.
If you can bear the accusation of betrayal
and not betray your own soul.
If you can be faithless and therefore trustworthy.

I want to know if you can see Beauty
even when it is not pretty every day.
And if you can source your own life from its presence.

I want to know if you can live with failure
yours and mine
and still stand at the edge of the lake
and shout to the silver of the full moon,
“Yes.”

It doesn’t interest me to know where you live
or how much money you have.
I want to know if you can get up after the night of grief and despair
weary and bruised to the bone
and do what needs to be done to feed the children.

It doesn’t interest me who you know or how you came to be here.
I want to know if you will stand in the centre of the fire with me
and not shrink back.

It doesn’t interest me where or what or with whom you have studied.
I want to know what sustains you from the inside
when all else falls away.

I want to know if you can be alone with yourself
and if you truly like the company you keep
in the empty moments.

'Ons licht laten schijnen!' van Nelson Mandela

Onze diepste angst is niet dat wij ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat wij mateloos krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis, dat ons de meeste vrees aanjaagt.
Wij vragen osn af: "wie ben ik, dat ik briljant, schitterend, talentvol, fantastisch zou zijn?"
Let wel: wie ben je dat je dat niet zou zijn?!

Als we ons eigen licht laten schijnen,
geven we onbewust anderen toestemming dat ook te doen.
Wanneer wij bevrijd zijn van onze eigen angst,
heeft onze aanwezigheid automatisch een bevrijdende werking op anderen.

Vraag en het wordt gegeven.

Ik vroeg om kracht
En het leven gaf me moeilijkheden om me sterk te maken
Ik vroeg om wijsheid
En het leven gaf me problemen, om te leren ze op te lossen.
Ik vroeg om voorspoed
En het leven gaf me verstand en spierkracht, om mee te werken.
Ik vroeg om moed
En het leven gaf me gevaren, om te overwinnen.
Ik vroeg om liefde
En het leven gaf me mensen, om te helpen.
Ik vroeg om gunsten
En het leven gaf me kansen.
Ik ontving niet wat ik vroeg, ik ontving alles wat ik nodig had.

De cirkel van het beeld.

Als ik blijf kijken
Zoals ik altijd heb gekeken
Blijf ik denken zoals ik altijd heb gedacht

Als ik blijf denken
Zoals ik altijd heb gedacht
Blijf ik geloven zoals ik altijd heb geloofd

Als ik blijf geloven
Zoals ik altijd heb geloofd
Blijf ik doen zoals ik altijd heb gedaan

Als ik blijf doen
Zoals ik altijd heb gedaan
Blijft mij overkomen wat me altijd overkomt.

Indianenverhaaltje.

Een oude Cherokee Indiaan gaf zijn kleinkinderen les over het leven...

Hij vertelde hen: 'Er is een gevecht gaande binnenin mij, een vreselijk gevecht tussen twee wolven.

De ene wolf is slecht - hij is angst, woede, afgunst, verdriet, spijt, hebzucht, arrogantie, zelfmedelijden, jaloezie, wrok, minderwaardigheidsgevoel, leugens, valse trots, wedijver, superioriteitsgevoel, en ego.

De ander is goed - hij is vreugde, vrede, liefde, hoop, samen delen, kalmte, nederigheid, vriendelijkheid, welwillendheid, vriendschap, invoelingsvermogen, gulheid, trouwheid, mededogen en vertrouwen.

Ditzelfde gevecht is aan de gang in jou, en jou, en jou, en in ieder ander mens'.

De kinderen dachten na over wat hun opa tegen hen gezegd had en eentje vroeg hem:

'Welke wolf zal winnen?'

Waarop de oude Cherokee antwoordde: 'Degene die je te eten geeft'.

'Vriendelijkheid' uit "Een weg naar binnen" van Marcel Ploem.

Vriendelijkheid is niet die artificiële smile, waardoor ik goed overkom, die niet dieper en verder gaat dan mijn lippen, dan het kunstmatige masker waarachter ik mijn berekening verschuil.
Ze is vrucht van aandacht, met het hart, de volkomen bereidheid om aanwezig te zijn bij dat wat is.
Ze is een langzame vrucht, geen overhaast gewonnen buitenkant.
Ze is binnenkant, gloed zoals vuur vanuit een kern kan gloeien.
Ze is dagelijks: een dagelijkse oefening, dagelijks gewoon.
Er is niets sentationeels aan vriendelijkheid en toch onweerstaanbaar.
Er is niets veroverends aan vriendelijkheid en toch overwint ze alles.
Ze strijdt niet. Ze snijdt niet. Ze maakt geen omwegen. Ze eist niets terug.
Ze is vrij en verhelderend. Ze is vrij en bevrijdend.
Liefdevolle vriendelijkheid is een parel, langzaam groeiend in de schelp van de ziel.
Voed je aan de oceaan van goddelijke energie die in alles aanwezig is.

'Het leven' van Moeder Theresa.

Het leven is een kans, profiteer ervan.
Het leven is mooi, bewonder het.
Het leven is een zegen, beproef het.
Het leven is een droom, verwezenlijk die.
Het leven is een uitdaging, neem die aan.
Het leven is een plicht, vervul die.
Het leven is een spel, speel het.
Het leven is duur, koester het.
Het leven is rijkdom, bewaar die.
Het leven is liefde, geniet ervan.
Het leven is een belofte, kom die na.
Het leven is droefheid, overwin die.
Het leven is een lied, zing het.
Het leven is een strijd, aanvaard die.
Het leven is een tragedie, zie die onder ogen.
Het leven is geluk, maak het.
Het leven is te kostbaar, verwoest het niet.
Het leven is leven, vecht ervoor.

'Een klein verrijzenisverhaal' uit "Met de dood voor ogen" van Henri Nouwen

Eens was er een tweeling, een meisje en een jongen, die in de baarmoeder een gesprek voerden.

Het meisje zei tegen haar broertje: "Ik geloof dat er leven is na de geboorte."
Het broertje wilde daar niets van weten: "Nee, dit is alles wat er is. Het is hier donker en prettig. We hoeven niets te doen en worden goed gevoed."
Maar het meisje hield vol: "Er moet toch meer zijn dan deze donkere plek, er moet ergens licht zijn en ruimte om te bewegen."
Maar haar tweelingbroer liet zich nóg steeds niet overtuigen.

Na een pauze zei zijn zusje aarzelend: "Er is nog iets dat ik je zou willen zeggen, al ben ik bang dat je dat ook niet zult geloven: ik denk dat we een moeder hebben."
Nu werd haar broertje razend: "Een moeder, een moeder? - riep hij - Waar heb je het over? Ik heb nog nooit een moeder gezien, en jij al evenmin. Waar haal je dat idee vandaan? Zoals ik al heb gezegd, er bestaat niets anders dan dit! Waarom moet je zo nodig meer hebben? We hebben het hier toch niet slecht? Ons ontbreekt niets hier, dus hebben we alle reden om tevreden te zijn."

Zijn zusje was uit het veld geslagen door de reactie van haar broertje, en durfde een poos niets meer te zeggen. Toch bleven deze gedachten haar bezighouden, en omdat ze niemand anders had om mee te praten dan haar tweelingbroertje, zei ze tenslotte: "Voel je niet af en toe die samentrekkingen? Het is geen gevoel, en soms doet het echt pijn."
"Ja" antwoordde hij "Wat is daar zo bijzonder aan?"
"Nou" zei het zusje "ik denk dat die samentrekkingen ertoe dienen om ons voor te bereiden op de overgang naar een nieuwe plaats, waar het veel mooier is dan hier, waar we onze moeder van aangezicht tot aangezicht zullen zien. Lijkt je dat geen mooi vooruitzicht?"

Haar broertje gaf geen antwoord. Hij had genoeg van het gebazel van zijn zusje, en besloot geen aandacht meer aan haar te schenken; misschien zou ze hem dan met rust laten.

'Ontmoeten’ van Niek Stolk

ONTMOETEN
is meer dan iemand tegenkomen
of bij elkaar zijn.
Je ontmoet zoveel mensen.

ONTMOETEN
heeft iets van verwondering en herkenning.
De ander is een antwoord op de vraag,
op iets in jou.

Een echt ONTMOETING raakt je,
ze vraagt openheid van jou.
Niet dat je alles moet zeggen tegen de ander,
maar wel dat die ander jou iets mag vragen.

ONTMOETEN is de ander binnenlaten
in het huis van jezelf,
met het risico
dat niet alles echt is in je huis.

Dat je je soms anders voordoet,
Dat je kwetsbaar bent,
En soms anderen gewoon napraat.

Iemand ONTMOETEN is iemand binnenlaten
In de binnenste cirkel van je leven.
Hij zal je vragen naar je ervaringen,
Gewoontes, gevoelens en opvattingen.

Pas als je de ander zo diep laat binnendringen
Een echte ONTMOETING laat sporen na.
Kun je van een ONTMOETING spreken.

'Heb elkander lief' van Kahil Gibran.

Heb elkander lief,
maar maakt van de liefde geen band:
laat zij veeleer zijn een golvende zee
tussen de kusten van je zielen.
Zingt en danst tezamen en weest blij,
maar bent ieder alleen,
zoals de snaren van een luit op zichzelf zijn,
al doortrilt hen dezelfde muziek.
En staat tezamen, maar niet te dicht bijeen:
want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf.

'Kinderen....,' uit "De Profeet" van Kahil Gibran

En een vrouw, die een kindje aan haar boezem drukte zei: Spreek tot ons over kinderen.

En hij zei: Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van 's levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je, en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.

Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten.
Want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten,maar niet hun zielen, want hun zielen toeven in het huis van morgen dat je niet bezoeken kunt, zelf niet in je dromen.

Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren.
Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten.
De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige, en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen
snel en ver zullen gaan.

Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter een vreugde voor je zijn;
Want zoals hij de vliegende pijl liefhebt, zo mint hij ook de boog die standvastig is.

Geven, uit "De Profeet" van Kahil Gibran

Toen zei een rijke: spreek tot ons over geven. En hij antwoordde: Je geeft maar weinig als je geeft van je bezit.
Alleen wanneer je van jezelf geeft, geef je ten volle. Want wat zijn je bezittingen anders dan dingen, die je bewaart en bewaakt uit angst dat je ze morgen nodig zult hebben?
En morgen, wat zal de dag van morgen brengen dan de overvoorzichtige hond, die beenderen begraaft in het spoorloze zand, terwijl hij de pelgrims volgt naar de heilige stad?
En wat is vrees voor nood anders dan die nood zelf? Is juist niet de angst voor dorst, wanneer je put vol is, onlesbare dorst?

Er zijn mensen die slechts weinig geven van het vele dat zij hebben – en zij geven het om gezien te worden en hun verborgen wens maakt hun gaven onrein.
En anderen hebben weinig en geven alles. Zij geloven in het leven en zijn overvloed en hun schatkist is nooit leeg.
Ook zijn er, die met vreugde geven en hun vreugde is hun beloning.
En wie met pijn geven, vinden in de pijn hun hoop. Maar er zijn ook mensen, die geven en geen pijn kennen bij het geven, noch de vreugde daarvan zoeken, noch denken dat het deugdzaam is; zij geven zoals in gindse vallei de mirt haar geur verspreidt. Door hun handen spreekt God  en door hun ogen gaat zijn glimlach over de aarde.

Het is goed te geven, wanneer ons wordt gevraagd, maar beter nog is het ongevraagd te geven, uit begrijpen.
Voor wie open van handen is, is het zoeken naar wie ontvangen van groter vreugde dan het geven. En is er iets, wat je wilt achterhouden?
Al wat je hebt, zal eens worden weggeschonken; geef dus nu, opdat je zelf, en niet je erfgenaam, de tijd van geven bepaalt.

Vaak zeg je: Ïk wil graag geven, maar alleen aan die het waardig zijn”.
Zulks zeggen niet de bomen in je boomgaard, noch de kudden op de weiden.
Zij geven opdat zij het leven hebben, want terughouden betekent ondergaan. Waarlijk, hij die zijn dagen en zijn nachten waardig is, mag aanspraak maken op al het jouwe.
En hij die drinken mag uit ’s levens oceaan, mag ook zijn beker vullen uit je kleine stroom.
En welke woestijn is er groter dan die besloten ligt in de moed en het vertrouwen, ja in de barmhartigheid van het ontvangen?
En wie ben jij, dat de mensen hun borst zouden openscheuren en hun trots blootleggen, opdat jij hun waarde naakt en hun trots zonder schaamte mag zien?
Zie toe dat je zelf verdient een gever te mogen zijn en een werktuig tot geven.
Want voorwaar, het is het leven dat het leven geeft – terwijl jij die jezelf een gever acht, niet meer dan getuige bent.

En jullie, ontvangenden – en dat ben je allen – matig je geen dankbaarheid aan, opdat je geen juk legt op jezelf en op hem die geeft.
Stijg veeleer samen met de gevende op zijn gaven op als vleugelen; want te veel aandacht schenken aan je schuld is twijfelen aan zijn edelmoedigheid, die de gulle aarde tot moeder en God tot vader heeft. 

Toen ik mezelf begon lief te hebben....

Toen ik mezelf begon lief te hebben,
kon ik zien dat emotionele pijn en lijden alleen waarschuwingen zijn,
dat ik niet mijn eigen waarheid leef.
Nu weet ik: dat is authenticiteit

Toen ik mezelf begon lief te hebben,
begreep ik hoezeer het iemand kan beledigen als ik probeer mijn verlangen bij hem door te drukken
zelfs als ik wist dat de tijd er niet rijp voor was en de persoon er niet klaar voor was
en zelfs als ikzelf die persoon was
Nu weet ik : dat is respect

Toen ik mezelf begon lief te hebben,
ben ik gestopt te verlangen naar een ander leven
en kon ik zien dat alles rond om mij een uitnodiging is om te groeien.
Nu weet ik, dat is rijpheid

Toen ik mezelf begon lief te hebben,
begreep ik dat ik altijd en bij elke gelegenheid,
op het juiste moment en op de juiste plaats ben,
en dat alles wat er gebeurt, juist is.
Vanaf dat moment was ik rustig.
Nu weet ik: dat is vertrouwen

Toen ik mezelf begon lief te hebben,
ben ik gestopt mijn vrije tijd te verspillen
en ben ik gestopt grootse projecten voor de toekomst te bedenken.
Vandaag de dag doe ik alleen dat waar ik blij van wordt,
waarvan ik hou en wat mijn hart doet lachen,
op mijn eigen manier en in mijn tempo.
Nu weet ik: dat is eenvoud

Toen ik mezelf begon lief te hebben,
heb ik me bevrijd van alles wat niet gezond voor me is,
voedsel, mensen, dingen, situaties
en vooral wat me naar beneden haalde, weg van mijzelf.
Aanvankelijk noemde ik het “gezond egoïsme”
maar nu weet ik: dat is liefde voor jezelf

Toen ik mezelf begon lief te hebben,
stopte ik met proberen om altijd gelijk te hebben
en sindsdien had ik minder vaak ongelijk.
Vandaag heb ik ontdekt : dat is bescheidenheid

Toen ik mezelf begon lief te hebben,
weigerde ik om verder in het verleden te leven
en weigerde ik mij om me zorgen te maken over mijn toekomst.
Nu leef ik alleen op dit moment, waar alles plaats vind.
Ik leef nu dus „dag voor dag” en noem het vervulling

Toen ik mezelf begon lief te hebben
herkende ik dat mijn denken me kan verstoren en me ziek kan maken.
Maar als ik verbinding maak met mijn hart, wordt mijn denken een waardevolle bondgenoot.
Vandaag noem ik die verbinding: wijsheid van het hart
We hoeven niet bang te zijn voor verdere discussies, conflicten
en problemen met onszelf en anderen,
want zelfs sterren botsen soms op elkaar
en daaruit ontstaan nieuwe werelden.
Vandaag weet ik: dat is leven

Charlie Chaplin, 16 April 1959 (70e verjaardag)

Smile

Smile tho' your heart is aching,
Smile even tho' it's breaking,
When there are clouds in the sky
You'll get by,

If you smile
thro' your fear and sorrow,
Smile and maybe tomorrow,
You'll see the sun come shin-ing thro' for you

Light up your face with gladness,
Hide ev-'ry trace of sadness,
Al -'tho a tear may be ever so near,

That's the time,
You must keep on trying,
Smile, what's the use of crying,
You'll find that life is still worth-while,

If you just smile.

Tekst: John Turner & Geoffrey Parsons , 1954
Muziek: Charlie Chaplin, 1936 (Film: Modern Times).